Geboorteverhaal van Vajèn

Mooi om het geboorteverhaal van Vajèn te lezen. Lezen jullie weer mee.

Het 1e weekend van juni begon de flinke nesteldrang, de baby kamer moest ingericht worden en de kleertjes en spullen in de was! Vooraf was het plan dit rond de 37 wkn te doen i.p.v. met 35 wkn al. (De hele zwangerschap heb ik ook geroepen dat we de 40 wkn niet halen). Maar goed, hieraan toegegeven, vriendin opgetrommeld en aan de slag! Maandag 4 juni was alles gewassen en netjes ingeruimd.
Dinsdagavond 5 juni gingen mijn partner en ik naar een bijeenkomst bij de verloskundigenpraktijk over bevallen, wel zo handig leek ons! Bij thuiskomt nog even nabesproken samen en daarna het droogrek terug gebracht bij de buren. Bij binnenkomst voelde ik dat ik vocht verloor (nooit last van gehad bij de zwangerschap, maar zou kunnen toch?). Terug thuis kwam er weer een vloed water.. twijfel wel of niet de verloskundige bellen? Na overleg toch maar even gebeld ‘voor de zekerheid’. Vk kwam gelijk en na controle: ik verloor vruchtwater! Op dat moment 35+6 wkn zwanger. Snel spullen pakken en ik hoorde de vk nog roepen: vannacht heb jij je meisje in je armen! Vol emotie van gelukkig, maar ook bezorgdheid naar het ziekenhuis. Wauw vannacht word ik echt moeder, gaat dit wel goed? Het is nog te vroeg! Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd bevestigd dat ik inderdaad vruchtwater verloor en ik werd opgenomen. Ze hebben geen remmer toegediend, want in principe mocht ze wel geboren worden, maar liever niet natuurlijk. De eerste 48 uur zou het kunnen gebeuren, daarna nam de kans af. Het bleef die dagen (gelukkig) bij oefen weeën en ons meisje zat nog lekker in mijn buik! Slapen lukte die dagen niet, adrenaline stroomde door mijn lijf en ik was zo benieuwd naar haar! Echo’s werden gemaakt en hierop zagen ze dat het vruchtwater verminderd was en dat ons meisje toch wel klein was, ze werd geschat op 2400 gram. Tijdens de controles bij de vk wisten we al dat ze niet zo groot was, maar toch schrokken wij hier even van. Op vrijdag besloten dat ik naar huis mocht mits ik deel zou nemen aan een thuisstudie, Yes! Ik moest echt slapen, anders ging ik een bevalling niet trekken, gelukkig heb ik thuis wel heel goed geslapen! Woensdag 13 juni moesten we wel terug komen, want dan zou ik ingeleid worden. Thuis netjes de controles gedaan bij mezelf en hartfilmpjes gemaakt die automatisch werden doorgestuurd naar het ziekenhuis, gevolgd door een telefoontje van de arts om te bespreken hoe het ging.
Woensdag 13 juni, de dag dat het ging gebeuren! 37 wkn zwanger en het voelde als een overwinning dat wij deze hadden gehaald. Stiekem hoopte ik dat ze de 14e geboren zou worden (vond ik een mooie datum 14-06-2018). ‘S ochtends on 07.00 uur afgezet in het ziekenhuis. De controles begonnen, ik had nog geen ontsluiting, vliezen waren niet gebroken, ik had een scheur in de bovenste vlies.. dit alles moest dus nog gebeuren! Om 07.45 uur gestart met de weeën opwekkers. Om de 2 uur controle, maar er gebeurde weinig. Soms wat kramp, maar dat was prima te doen. Begin van de middag was ie er eindelijk, 1cm ontsluiting! Dit was ook het moment dat ze mijn vliezen gingen breken, het ging nu echt beginnen. Later op de middag werden de weeën heftiger en kwamen ze vaker, ontsluiting ging langzaam, maar er zat vordering in. Onze kleine meid deed het super en dat was voor ons het belangrijkste! Nog even samen gedanst met mijn partner in de kamer voor de afleiding. Rond 15.00 uur begonnen ook de rug weeën, deze waren flink pittig. Tussendoor even op een bal gezeten en onder de douche, dit gaf goede verlichting. Rond 18.00 uur kwamen mijn ouders en zusje en hadden eten meegenomen. Daarna begon toch wel het serieuze werk en had even mijn moment van stilte nodig tijdens de weeën om deze goed weg te kunnen puffen. Om 19.30 uur overlegd met de vk voor een ruggenprik, wat ik eigenlijk dood eng vond, maar de rug weeën waren zo heftig en pijnlijk. Toen de anesthesist kwam nog even mijn twijfels besproken, maar toch besloten om het te doen. Deze heeft 3x geprobeerd de prik te zetten, maar het lukte niet! Enige wat ik dacht dit moet stoppen, ik wil niet nog een prik poging dan maar pijn! De vk bood aan om een morfine injectie in mijn bovenbeen te zetten, dit haalde toch even het scherpe randje ervan af! Vanaf 6/7 cm ontsluiting mocht ik een morfine pomp. In overleg met mijn partner mijn moeder naar het ziekenhuis laten komen, wat was dat fijn zeg! Samen met mijn partner en moeder had ik het gevoel alles aan te kunnen! We naderde de nacht, 6,5cm ontsluiting! 14 juni kwam in zicht, stiekem moest ik hier toch even om lachen! De vk ging de voorbereidingen doen voor de morfine pomp, er moest nog een infuus geprikt worden hiervoor en goedkeuring van de arts. 50 min later stuur ik mijn partner de gang op om snel de vk te halen, ze komt eraan! De couveuse werd binnengereden..

Mijn moeder was ook nog in de kamer, we waren zo’n goed team met z’n 3e, er werd afwisselend water gepakt, tegen me gepraat en een nat washandje op m’n voorhoofd gelegd, dat we besloten hebben dat mijn moeder bij de bevalling mocht zijn. Mijn partner heeft snel mijn vader, zusje en zijn ouders gebeld, die hebben vanaf toen in de familie kamer gezeten. 9 cm ontsluiting en lichte persdrang. Morfine pomp ging niet door, we waren al te ver. Ik was heel rustig, in mezelf gekeerd en probeerde alle instructies zo goed mogelijk uit te voeren. Die rust was zo fijn, hierdoor maar 1x au geroepen, maar voor de rest rust en stilte. Haar hartslag werd niet goed meer geregistreerd, dit kon betekenen dat het niet goed met haar ging en er een keizersnede moest komen of dat de verbinding niet goed meer was. Na bloedafname uit haar hoofd, was het gelukkig de verbinding die niet goed was. Ik was al zo ver zelf gekomen!
Uiteindelijk op 10 cm ontsluiting en het persen kon beginnen! Haar hoofdje nog even mogen voelen, wat een bos haren had ze! Tussendoor nog even tegen de verpleegkundige gezegd dat de klok die er hing achterliep en ze de geboorte tijd op de monitor moest aflezen (het is maar waar je mee bezig bent…). Ik hoor de vk zeggen als je nog 1x zo goed perst bij de volgende pers wee dan heb je daarna je dochtertje in je armen. Dat liet ik mij natuurlijk geen 2e keer zeggen en na flink persen (26 min) werd op 14 juni om 01:24 uur onze dochter Vajèn geboren. Ze was 48 cm en 2908 gram, ze mocht lekker bij ons blijven! Na 8 hechtingen en 24 uur observatie mochten wij vrijdagochtend het ziekenhuis verlaten! Nu bijna 10 weken later genieten wij nog heerlijk van ons kleine blije meisje!

Geniet van jullie mooie meisje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *